A letter from above

Soms mediteer ik.
Niet zo vaak, ik zou het meer willen doen, maar af en toe komt het er wel van.
Het was na een meditatie dat ik pen en papier pakte, en onderstaande tekst schreef.
De tekst is lang in mijn schriftje blijven staan, en ik dacht niet dat ik er iets mee zou moeten doen.
Totdat ik zelf een medium bezocht. De dame wist niets van me, kende me niet. Maar ze vroeg me of Engels mijn tweede taal was? En of ik wel eens iets schreef in het Engels?
Na het consult heb ik mijn schriftje opgezocht. De tekst nog eens gelezen, en het schriftje toch weer opgeborgen.  Tot vandaag.  Ik weet niet waarom, en ik weet ook niet hoe dit wordt ontvangen, maar mijn schriftje mag openbaar…
Spannend!

Many have spoken before me, and my message has been told again and again, but still the world needs to hear what I have to say.
People have become so disconnected from their own nature.
And with this disconnection comes isolation and loneliness. And although forest, trees, wildlife and so on need much, very much care, with nature I mean your inner world.

You have become hollow, and you try everything to fill the hole.
I feel sorry for you.
The planet you live on is filled with joy, laughter, life and love and you don’t seem to see that. Occupied with gathering, filling, needing, wanting. Everything to fill the gap.

And does it make you happy? How do you feel, lying in you bed in the evening? Anxious, because tomorrow the show starts again? Embarrassed for what you did or what you said this day? Are you crying, because you think nobody loves you?

Is there any way you can be in peace, and feel the love you are surrounded by?
There is! But it takes courage to walk this way. It is necessary to look inside your own body -or call it your soul- and find out what is missing.
Are you angry? Forgive.
Are you anxious? Look at your fear, just to find out that the tiger you are so afraid of seems to be a little kitten.
Are you lonely? Feel! Love surrounds you and covers you like a blanket.

Are these just hopeful words? No, of course not, but it is up to you to find out yourselves.

 

Benieuwd naar het medium?  klik hier

😉

 

Advertenties

Schrijven, schrijven…

Er is een drang in me. Om te schrijven. Al een tijd loop ik rond met het gevoel dat er iets te vertellen valt. En als ik dan ga nadenken, met mijn hoofd dus, dan weet ik absoluut niet wat er  nou zo belangrijk is dat ik het naar buiten moet brengen. Moeilijk…
Het is al lang gaande. Kwamen de vorige blogjes gemakkelijk uit mijn vingers, nu wringt het ergens. Ik kom er niet toe, verzin smoesjes, en probeer de drang te negeren. Maar dat gaat niet.

De afgelopen vier dagen was ik op cursus. Mediumschap, want daar ligt mijn hart. Het was ook daar dat de drang weer enorm naar boven kwam. En ik kreeg een podium. En publiek. Ik weet niet meer hoe de woorden naar boven kwamen, ze waren er gewoon. Ik was het niet zelf die vertelde, mijn ziel deed het werk. En ik voelde dat het klopte.

Het ging over verbinding. Hoe ik zelf lange tijd het gevoel heb gehad dat ik niet verbonden was met de mensen om me heen. En dat ik zo mijn best deed om toch die verbinding te kunnen voelen. Hoe eenzaam ik dacht dat ik was. En hoe ik alsmaar niet naar buiten reikte, maar op mijn eigen ijsschots bleef zitten. Vol verdriet, vol vragen en vooral vol van mezelf. Als ik er nu op terugkijk kan ik er bijna om lachen, maar leuk was het zeker niet.

Er kwam een moment dat ik het niet langer alleen kon. Ik moest uitreiken en om hulp vragen. En toen ik dat deed, kwam die van alle kanten. Mén, wat voelde dat goed!
Het was pas achteraf dat ik begreep dat ik mijn eenzaamheid en niet verbonden voelen zelf in de hand had gehad. Ik droeg het masker van de sterke zelfverzekerde vrouw die alles alleen kan. Het was zo’n levensecht masker dat ik lange tijd zelf niet eens in de gaten had dat ik het droeg. Maar het was er!
Met sterk en zelfverzekerd zijn is niets mis, integendeel, maar ik was en ben veel meer dan dat. Geen enkele menselijke emotie is me vreemd, maar de meeste liet ik niet zien!

Mijn blik is niet meer alleen naar binnen gekeerd. Ik kijk wat vaker om me heen. En ik herken mijn eigen eenzaamheid in de ogen van anderen. Zoveel mensen die ook een masker dragen. Een muur om zich heen bouwen. Bang om niet goed genoeg te zijn, bang om afgewezen te worden, bang, bang, bang. En ik voel dat ik zo ontzettend graag wil laten zien dat het anders kan. In kwetsbaarheid kun je ook leven. Veel beter zelfs. Maar hoe kun je iemand die bang is, vertellen dat dat niet nodig is??? Daar ben ik nog niet helemaal uit.

Voor de opleiding mediumschap geef ik sinds een tijdje proefconsulten. Dat moet om te kunnen afstuderen. En ik voel dat daar een stukje van de oplossing ligt. Tijdens een consult kunnen mensen even hun masker afleggen. En kan ik met mijn ziel de kern, de ziel van de ander bereiken. Het gaat niet om adviezen of goede raad, en hoe gek het ook klinkt, het gaat ook lang niet altijd over het contact met dierbare overledenen. De meeste consulten gaan over gezien en gevoeld worden. Als mens. Een echt mens. En dat werkt!

Op de barricade

Een landerige middag.
Ik zit achter mijn computer, en kan me er maar niet toe zetten te werken. Bij gebrek aan een gesprekspartner mopper ik wat tegen mezelf.
En dan kom ik opeens een oud artikeltje tegen, bewaard op Facebook. Mijn interesse is meteen weer gewekt, de nare bui drijft over en ik voel me ineens erg strijdbaar.
De mevrouw die het artikel schreef is medium en doet verslag van haar bezoek aan een “paranormale beurs”.

U kent ze wel. De beurzen in cafézaaltjes, gevuld met toekomstvoorspellers, kaartleggers, handlezers en chakra-genezers. Waar iedere standhouder wel een goed advies voor je toekomst heeft. Waar je héél serieus genomen wordt zolang je geen kritische houding aanneemt. Of nog veel erger; waar je gewaarschuwd wordt voor negatieve entiteiten en ongelukken in de toekomst.
En daar wringt hem nou net de schoen. Een kritische houding is wat mij betreft een eerste vereiste voor een bezoek aan een medium. Heeft de persoon die je bezoekt een gedegen opleiding gevolgd, is het een integer mens, hoe presenteert hij of zij zichzelf?

Het grote publiek ziet “ons mediums” nog steeds als een soort charlatans; wel amusant, maar niet iets om serieus te nemen. En doordat veel van de bovengenoemde standhouders zichzelf en hun kunsten erg bijzonder vinden, en dat ook graag naar buiten brengen, wordt het vooroordeel alleen maar bevestigd.

Ik ben bezig met een opleiding tot medium. Dat doe ik serieus en met toewijding. En nu is het zo ver dat ik als onderdeel van deze opleiding privé-consulten ga geven. Ik zie er behoorlijk tegenop.
Niet tegen het werken, dat doe ik graag, ik vind het fijn contact te voelen met “hullie van daarboven”, en ik vind het fijn om mensen een hart onder de riem te kunnen steken. Maar ik wil zo graag serieus genomen worden, en ik ben zo bang voor de publieke opinie. Bang om gezien te worden als een zweefkees.

In het artikel van Rosita, het medium, roept ze op tot revolutie. En dat ontroerde me. Als we de gedegenheid van de opleiding, de integriteit van echte mediums en de liefde voor het vak op een nuchtere manier uit kunnen dragen, moet het toch duidelijk kunnen worden wat het vak wel inhoudt…
Schreeuwers zijn er genoeg. Zelfingenomenheid voert de boventoon. Dat is geen mediumschap.

 

Het artikel van Rosita Belkadi

Een duidelijk artikel over mediumschap

Hoera! Ik voel me verdrietig.

Tamelijk controversioneel, zo’n titel, ik weet het.
Toch kan ik er wel achter staan.
Niemand wilt zich verdrietig voelen, we doen ons best om gelukkig te zijn. En zijn we het toch, dan verbergen we dat voor de buitenwereld. Een verdrietig mens is geen leuk mens, en we weten niet goed hoe we er mee om moeten gaan.

Toch kan verdriet ons goed doen. In tegenstelling tot emoties als blijdschap en opwinding, nodigt verdriet ons uit om in onszelf te keren. Stil te worden. Het is een naar binnen gerichte emotie. Kunnen we ons geluk wel van de daken schreeuwen, verdriet daarentegen houden we bij ons, het maakt ons stil.

Om een verdriet te kunnen verwerken, is het nodig het onder de loep te nemen, er naar te kijken. Dat vraagt moed, negeren is gemakkelijker, onder het kleed te vegen en klaar. Verwerken is pijnlijk en soms erg moeilijk.
Maar het is niet voor niets dat we stil worden. Dat we ons naar binnen keren. Een niet verwerkt verdriet blijft zich steeds weer laten horen. Het wilt gezien worden.

En daarin zit ook de schoonheid van deze emotie. Om te groeien is stilte en bezinning nodig. En openheid en eerlijkheid naar jezelf. Verdriet nodigt je daartoe uit. Durf je in alle eerlijkheid naar jezelf te kijken, dan geef je jezelf een kans te groeien. Als ziel en als mens. Blijf je je verdriet ontkennen en wegstoppen, dan doe je in feite jezelf enorm tekort.

Ooit las ik ergens dat ieder nieuw leven begint in duisternis. Ieder zaadje ontkiemt in het donker. En verdriet is duisternis. Een schoot voor nieuw leven. Bekijk het, voel het, laat het zijn wat het is, en voel dat je groeit. Dat je leert en dat je een ander mens wordt.
En zoals een zaadje langzaam uitgroeit, doet je verdriet dat ook. Het kost tijd, heel veel tijd soms, maar het vormt je wel…

Tijd voor transformatie

Het begint me te knellen.
Langzaam maar zeker voel ik dat de periode van stilte en bezinning, waarin ik me zo lang heb bevonden, niet meer helemaal bij me past. Ik voel meer en meer behoefte aan actie, beweging, en vooral licht en lucht(igheid).
Het lijkt of ik -gelijklopend met de seizoenen- begin uit te lopen. Mijn wortels zijn na die lange rust wel stevig genoeg verankerd. Tijd dus voor een nieuwe jas.

Behoefte tot het maken van plannen voel ik nog steeds niet, en ik weet ook absoluut niet hoe ik die nieuwe jas zou moeten aantrekken. Maar ergens, diep van binnen, voel ik de zekerheid dat het allemaal wel vanzelf gaat. Mén, wat geeft dat een rust!

Paradoxaal genoeg is het juist die rust waarnaar ik zo op zoek was. Tobbend en tastend zoeken naar iets dat zich al die tijd onder mijn neus bevond. De overgave aan dat wat is. Maandenlang heb ik me afgevraagd hoe dat dan zou moeten, jezelf overgeven. Ik begreep er geen snars van, struinde het Internet af naar informatie. Waarschijnlijk overbodig te vermelden dat ik ook daar niet wijzer van werd.

En nu, zomaar vanuit het niets, groeit er zowaar een besef. Een inzicht. Dat alles vanzelf gaat, was  een uitspraak van me, gemaakt in mijn hoofd. Nu bemoeit mijn hart zich er mee en het laat me voelen.

Ook dat is weer een beetje onwennig. Maar ik heb geleerd! Het leven leeft zichzelf. Vanzelf.
Niet aankomen dus, en laten gebeuren. En vertrouwen dat het goed is. De stilte om me heen knispert en zindert nog steeds dat het een lieve lust is. Alles is weer mogelijk, en nog steeds moet er niets.

De sneeuw is weggesmolten, de temperatuur stijgt weer een beetje, en het regent dat het giet. De winter is nog niet voorbij, het zou zomaar weer kouder kunnen worden. En toch weten we allemaal zeker dat het ook weer lente wordt. Dat bomen weer uitschieten en nieuw groen laten zien.

En ik weet zeker dat het vanzelf gaat. Mén, wat geeft dat een rust!

 

 

Stil in mij

Het is nog vakantie. De kerstdagen zijn voorbij en ook oudejaarsavond is overgegaan tot een nieuwe dag en een nieuw jaar.

Een nieuw jaar. Nooit eerder heb ik zo weinig onderscheid gevoeld tussen dat wat oud en nieuw is. Ik beleef het deze keer niet echt, het leven kabbelt gewoon verder. Ergens is een vage drang tot het maken van plannen. Maar tegelijkertijd voelt het zo nutteloos. Waarom zou ik plannen moeten maken? Plannen waarvoor? Een beter leven, gelukkiger worden? Ik vind het nu prima. Studeren, meer oefenen? Dat gaat vanzelf, ook niet echt noodzakelijk.

Ik weet het even niet. En ik weet ook dat het goed is om niet te weten. Maar toch knaagt het een beetje. Het geeft me een leeg gevoel, dat niet-weten. Het lijkt een stilte voor een storm, alsof er iets staat te gebeuren. En terwijl ik dit zit te schrijven, realiseer ik me dat dat de onrust is en het niet willen accepteren van dat-wat-is.

Ik zie nog steeds mezelf als een doener, iemand die actie onderneemt, beslissingen neemt. Ik zou zo onderhand toch wel beter kunnen weten. Het leven leeft zichzelf. Het maakt niet uit hoe groot of hoe mooi de plannen kunnen zijn, de werkelijkheid is altijd anders.

Het is stil in mij. Geen actie, geen beslissingen. Een beetje angst. Want het is onbekend. Ik heb de neiging afleiding te gaan zoeken, iets te gaan doen, maar ik laat het. Deze keer laat ik het, en ik voel de stilte, de leegheid om me heen. Het voelt goed, alsof het een stilte is vol beloften, knisperend en zinderend. Als een soort electriciteit. Alles is mogelijk, en niets moet. Het voelt vrij!

en dan piept de wasmachine.

Alles wat je zegt, dat ben je zelf…

Als ik je vraag wie je bent, zul je me waarschijnlijk je naam noemen. Wat voor werk je doet,  wie je partner is, of je kinderen hebt, en wat je hobby is. En als ik vraag naar waar jij voor staat, geef je me ongetwijfeld een opsomming van waarden en normen waarvan jij vindt dat ze belangrijk zijn. Of de naam van je voetbalclub, of je politieke mening.

Maar ben je dat echt?
Als je partner de deur uitloopt, je kinderen uit huis zijn en je je hobby niet meer interessant vindt, dan ben jij toch nog steeds dezelfde? Of als je club of partij niet meer bestaat, hou jij dan ook op te bestaan?
En je normen en waarden, je overtuigingen? Veranderen die niet mee met de steeds sneller veranderende maatschappij?

Dat alles ben je dus niet. Of niet echt helemaal… Maar wat of wie ben je dan?
Je lichaam misschien, je lijf? Als dat zo is, zou je jezelf niet meer zijn wanneer je een deel van je lichaam verliest.
Is dat zo, klopt dat?
Wat als je een been verliest, of misschien je haren, dat is iets gemakkelijker voor te stellen. Ben je dan nog steeds dezelfde persoon? Je ziet er anders uit, maar van binnen ben je nog steeds dezelfde.

Dan moet je vast je gedachten zijn. Die zitten in je hoofd, en die maken wie je bent. En nu voel je ‘m al aankomen natuurlijk… Maak jij zelf je gedachten? Kies jij wat er in je hoofd zit? Als dat zo is, zouden we dan niet allemaal gelukkige gedachten hebben, en ons zo vaak mogelijk goed voelen? Is het niet zo dat we veel te vaak angstige of negatieve gedachten hebben. “Wat zal er gebeuren als…”, “Wat zullen ze denken als ik…”.
Nee, je gedachten kies je duidelijk niet zelf. Die komen en gaan, en van de meeste ben je je niet eens bewust.

En nu wordt het tricky. Wie ben je dan in godsnaam? Je kent jezelf toch… Of niet?

Op de een of andere manier hebben je hersenen ooit het idee geschapen dat er een ik-figuur bestaat. In je hoofd. We hebben het idee dat we zelf onze gedachten denken, onze gevoelens ervaren en onze acties uitvoeren.
Als dit de allereerste keer is dat je het hoort dan zul je vast even achter je oren krabben, en besluiten dat dit behoorlijk gestoord klinkt.
Maar toch… Ooit, een paar jaar na je geboorte verscheen de illusie dat jij “jij” bent, en niet mij of een ander. Als baby had je nog geen lichaamsbewustzijn. Door opvoeding en jarenlange blootstelling aan sociale situaties (school, vrienden, werk, maatschappij), hebben je hersenen een ik-figuur gemaakt, die los staat van zijn omgeving.

Ik weet het… Bovenstaande is bijzonder lastig te begrijpen…
Mocht je me nog niet meteen voor gek hebben verklaard, en is er iets in je dat zegt dat dit niet helemaal wartaal is, dan heb je misschien iets aan de volgende links:

Alles over niets, de film.

Peter de Graef; Just Talking, over “wie ben ik”

Peter de Graef, Just talking, part 2